[OS] Banglo :: จูนง

posted on 27 Jan 2014 23:21 by grapekung

TITLE :: จูนง

RATE :: PG

AUTHER :: grapekung

TALK :: ไรอ่ะ 5555555555555 คือไร้สาระ มีแต่คำกร่นด่า อีกอย่างคือบ้าบอ -_-


 

            แกร่ก

 

            ตุ้บ !

 

            ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บๆๆๆๆ

 

แก๊งงงง !

 

“เมี๊ยวววว..”

 

 “โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย เชี่ยแม่-ง อยู่นิ่งๆไม่เป็นไงวะ?” ชั้นสีน้ำตาลติดผนังของเขาที่เคยมีหนังสือการ์ตูนวางเรียงเล่มอยู่เป็นชุดอย่างมีระเบียบตามประสาคนรักหนังสือ ตอนนี้กลับล้มระเนระนาด กล่องเหล็กที่วางอยู่ชั้นบนสุดก็หล่นลงมาถึงพื้น ร่างสูงกำลังนอนอ่านหนังสือการ์ตูนสบถอย่างหัวเสีย เมื่อถูกขัดจังหวะโดยเจ้าแมวตัวเดิมที่ขยันจะทำเสียงดังรบกวนเวลาพักผ่อนของเขา มิหนำซ้ำยังทำห้องเขารกอีกต่างหาก(แม้ว่ามันจะรกอยู่แล้วหนึ่งร้อยเปอร์เซนต์ก็ตาม)

 

“เมี๊ยวว” จูไม่ได้ตั้งใจนะ  

 

“ไม่ต้องมาเมี๊ยว หลีกไป” ความที่ไม่ใช่คนขี้เกียจหากแต่เป็นคนระเบียบจัด จึงลุกจากเตียงสละเวลาอันมีค่ามาจัดของให้เรียบร้อยซะเดี๋ยวนั้น สายตาคมของยงกุกจ้องตาเจ้าตัวก่อเรื่องอย่างรำคาญ พลางก้มลงใช้มือใหญ่ปัดแมวตัวน้อยนั้นให้พ้นทางที่เขาจะเดิน

 

            “เมี๊ยว!” จูเจ็บนะ ฮึ! ไปก็ได้!

 

          มันหันมามองด้วยแววตาขุ่นเคืองก่อนหันควับกลับไปอีกครั้ง พร้อมท่าเดินเชิดๆหางตั้งของนาง

 

……………………………………..

1 วันก่อนหน้า

 

            เสียงกริ่งดังขึ้นแต่เช้าตรู่ ยงกุกรีบลุกออกไปเปิดประตูพลางสบถในใจว่าใครกันที่มาหาตอนเช้าขนาดนี้ แล้วก็ได้คำตอบ ฮิมชานเพื่อนสนิทของเขานี่เอง(ซึ่งก็ได้เห็นหน้ากันนานๆที แต่ละครั้งก็มีแต่เรื่องจัญไร)และทันทีที่เปิดประตูคนตรงหน้าก็พูดขึ้นมา

 

            “มึงกูฝากไอ้นี่ไว้สักสองอาทิตย์ดิ กูต้องไปบ้านยาย แต่ยายกูไม่ชอบมัน”

 

            “อะไรวะ ?”

 

            “กูไม่บอก บอกไปมึงก็ไม่เอาไว้ดิ ไอ่สัดด” ฮิมชานยัดตะกร้าหวายสี่เหลี่ยมใส่มือของยงกุกแล้วรีบสตาร์ทรถออกไป ซึ่งยงกุกก็รับมันมาแบบงงๆและเพิ่งมาฉุกคิดได้ตอนที่ฮิมชานขับรถออกไปได้สักสิบเมตร

 

โห ไอ่เหี้ย นี่คือมึงรีบขนาดนี้เพราะกลัวกูจะไม่รับไว้ใช่ไหม

 

ไอ่ฉิบหาย เขวี้ยงตามหลังแม่-ง

 

“เมี๊ยววว”

 

กูว่าละ =____________=  ฉวยโอกาสตอนกูเพิ่งตื่น กูเลิกคบ กูพูดเลย

 

ฮิมชานเป็นพวกรักแมว เวลายงกุกไปบ้านเขาทีไรก็จะมีเจ้าพวกเนี้ยเดินมาพันแข้งพันขาเขาอยู่เรื่อย ซึ่งพวกมันจะรู้บ้างไหม ว่าเขาไม่ชอบเอาเสียเลย เขาชอบอยู่สงบๆ เขาเกลียดเสียงร้องของมัน แต่ไม่คิดจริงๆว่าจะต้องเลี้ยงดูเจ้านี่ถึงสองอาทิตย์

 

นรกชัดๆ

 

เดินถือตะกร้าหวายเข้าบ้านด้วยความอารมณ์เสีย คนทำเสียงฮึกฮัด เจ้าแมวก็ร้องเมี๊ยว ครั้นกระแทกตะกร้าลงบนโซฟามันก็ร้องเสียงดังอีกครั้ง พยายามจะโผล่หัวออกมาจากตะกร้า ยงกุกจึงเปิดให้ มันเป็นแมวขนาดประมาณสี่เดือน ลายสีเทา เท้าและจมูกลงไปถึงท้องน้อยเป็นสีขาว ที่คอมีปลอกคอสีแดงมีกระพรวนลูกเล็กๆและห้อยป้ายชื่อสีทองอันเล็กๆสลักชื่อว่า “จูนง”

 

ยงกุกทวนชื่อนั้นอีกครั้ง แมวน้อยหันมามองเขาตาแป๋วนั่นทำให้เขาอดจะสงสารมันไม่ได้ ไม่ได้อยูกับเจ้าของตั้งสองอาทิตย์

 

แต่สงสารตัวเองก่อนดีไหม

....................................................

 

แล้วมันก็เป็นแบบที่เห็นล่ะ ห้องเขารกไม่เว้นแต่ละวัน ข้าวของพังเสียหายเพราะจูนงเอาแต่วิ่งเล่นไปทั่วบ้าน ไอ่ที่ยุ่งที่สุดคือทิ้งกลิ่นเหม็นไว้เนี่ยแหละ ทั้งที่เป็นน้ำและมีมวลหนาแน่น แค่ค่าอาหารยังไม่พอเขายังต้องไปซื้อทรายสำหรับเป็นห้องน้ำของมันอีก

 

เลี้ยงยังกะลูก แต่มันนั่นแหละที่ไม่สนใจเขา

 

“จูนง มากินข้าว” เทอาหารเม็ดให้มันแล้วเคาะชามอีกสองสามที มันหันมามองแว๊บหนึ่งก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่น

 

“เอาน่า มากินหน่อยเร็ว คิดถึงแม่หรือไง”

 

“เมี๊ยวว” ไม่ชินกับเจ้านายคนใหม่เลย

 

“มากินซะ เย็นแล้ว เดี๋ยวจะหิว”

 

“เมี๊ยว” ไม่อยากกิน

 

“เออ หิวก็มากินละกัน” มันเป็นแบบนี้มาได้เกือบสี่วันแล้ว ไม่ค่อยกินข้าว จะมาก็ตอนที่หิวจริงก็เห็นมาเล็มสักทีนึง

 

“อยู่เงียบๆด้วยนะ ห้ามร้อง จะทำงาน” ขายาวก้าวเข้าไปหามันบนเตียงก่อนจะชี้นิ้วตักเตือน เอาจริงๆตอนนี้เขาก็ไม่ได้เกลียดแมวเท่าไหร่แล้ว อาจจะเพราะด้วยความชิน แต่ไอ้เสียงร้องนี่แหละที่เค้าทนไม่ได้จริงๆหากมันดังขึ้นมาตอนทำงาน

 

แมวน้อยส่งเสียงในลำคอเบาๆ พลางจ้องเขาด้วยสายตาไม่เข้าใจ

 

“เข้าใจกูหน่อยเหอะ” ร่างสูงบอกแค่นั้น ก่อนจะกลับไปนั่งทำงานตามเดิม ยงกุกทำงานสถาปัตย์ รับออกแบบอาคารและตกแต่งภายใน จึงเป็นงานที่ต้องใช้สมาธิสูง

 

เขานั่งทำงานไปสักพักก็ได้ยินเสียงจูนงเคี้ยวอาหารดังขึ้นมา แอบดีใจเล็กๆที่อย่างน้อยมันกินบ้าง ยิ้มให้กับตัวเอง แล้วหันกลับมาวาดแบบต่ออย่างอารมณ์ดี

 

แต่ก็อารมณ์ดีได้ไม่นานนักหรอกนะ

 

“เมี๊ยววววว” หิวน้ำ


“เว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!” ยงกุกตะโกนออกมาเสียงดัง กระแทกปากกาลงบนโต๊ะทำงาน ขยี้ผมตัวเองด้วยความหงุดหงิด

 

“บอกว่าอย่าร้องไงวะ”

 

“เมี๊ยว” ก็หิวน้ำ แล้วทำไมไม่เทน้ำไว้ให้ด้วยล่ะ

 

“หง๊าวววว” น้ำ น้ำ น้ำ คอแห้งจะตายแล้วฮะ 

 

มันร้องขึ้นมาอีกครั้ง ยงกุกได้แต่ทำหน้างงเพราะไม่รู้ว่ามันต้องการอะไร มันน่ะเข้าใจเขาแต่เขาน่ะไม่เข้าใจมัน เพราะมันเอาแต่ร้องเมี๊ยวๆ

 

“ไม่ใช่ริว จิตสัมผัสนะเคิ้บบบ ได้เข้าใจ จะเอาไรก็บอกมาดิว้า งานผมยังไม่เสร็จนะครับบบบ” รู้สึกตัวเองเหมือนคนบ้า แบบว่าพูดกับแมวไรงี้อ่ะ -_-/

 

ทว่ามันฟังยงกุกรู้เรื่อง แมวน้อยเดินไปที่ตู้เย็น ยงกุกเดินตามและเปิดตู้ออก

 

“จะเอาไรวะ”

 

คือพี่ยงกุก มึงจะโง่ไปไหน -_-

 

“ปลา ? ไม่มีนะ”

 

“เมี๊ยว” ไม่ใช่ฮะ

 

“แล้วไรอ่ะ เร็วๆดิ เปลืองค่าไฟ”

 

“หง๊าววววววววว!!” ก็บอกว่าหิวน้ำ !! อาหารมันเค็มฮะ !! ร้องเสียง ก่อนจะเอาอุ้งมือข้างขวาไปแตะๆที่ขวดน้ำ เท่านั้นแหละยงกุกถึงเข้าใจ

 

“อ๋อ จะเอาน้ำก็ไม่บอก เงี๊ยวๆหง่าวๆอยู่นั้น จะเข้าใจแกมั้ย-_-” พูดจบ จูนงก็หันมามองหน้าอย่างเอาเรื่อง ไม่รู้ยงกุกคิดไปเองไหมว่ามันมองค้อนใส่เขา

 

“จะกินมั้ยน้ำอ่ะ” ปากบ่นแต่มือก็ยังทำ จัดการเทน้ำลงถ้วยใบเล็กๆที่ควานหาได้จากใต้เตียงแล้วนำไปวางไว้ใกล้ๆชามอาหาร แมวน้อยรีบวิ่งดุ๊กๆมาทันที เสียงกระพรวนดังกรุ๊งกริ๊ง จนยงกุกแอบขำ

 

กลับไปนั่งทำงานจนเสร็จก็เย็นพอดี ยงกุกเพิ่งอาบน้ำเสร็จและกำลังแต่งตัว จูนงก็มาเดินพันขาจนเขาสะดุดเกือบล้ม

 

“เชี่ย”

 

“ฮัดเช้ยย!!” สบถเสร็จก็จามทันที ทั้งๆที่เขาเป็นคนแข็งแรง ไม่ค่อยเป็นหวัดมาแต่ไหนแต่ไร เอาผ้าเช็ดหัวมาดูก็พบว่ามีแต่ขนแมว

 

นี่แอบไปเล่นในตู้เสื้อผ้ามาหรือไง

 

“มานี่เลยไอ่ตัวเล็ก” มือแกร่งคว้าจูนงขึ้นมาด้วยมือข้างเดียว จนมันร้องเสียงดัง อุ้งเท้าเล็กๆนั่นมีกรงเล็บโผล่มาครบทั้งห้านิ้ว หมายจะข่วนเขา

 

“เมี๊ยววว” อย่าทำแรง กลัวตกนะ

 

“ห้ามเล่นในตู้เสื้ออีกเข้าใจไหม” มันจ้องเขา และยังไม่หุบกรงเล็บ

 

“จะข่วนหรือไง แน่จริงก็ทำเลยเด้ะ” ยงกุกบึนปากใส่และชักหน้ากลับมาด้วยความรวดเร็ว แต่ทว่าแมวไวกว่า

 

“หง๊าวววว” นี่แน่ะ

 

ฟึ่บ!

 

“ซี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด” ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเสียงอะไร ยงกุกซี๊ดปากด้วยความเจ็บปวดเพราะจูนงข่วนเขาเข้าที่สันกรามจนเลือดซิบ

 

มึงไปเลยนะ กูเจ็บ T_T

 

ยงกุกปล่อยมันลง จูนงเดินออกไปนอกห้อง ขายาวไล่เตะลมตามหลัง ไม่กล้าโดนตัวมันเพราะกลัวจะโดนอีกรอบ

 

ทำแผลเสร็จก็ล้มตัวลงนอน ยกผ้าห่มขึ้นมาผิดถึงคอ ไม่นานก็ถูกรบกวน

 

ฟุ่บ~

 

อะไรหนักๆ ? ไม่ต้องถามเลยมึง =_=

 

จูนงขึ้นมานอนขดอยู่บนช่วงขาของเขา จริงๆก็ขยับได้เพราะมันไม่ได้หนักมากเท่าไหร่ แต่เขาไม่กล้าขยับเลยแม้แต่นิด

 

ก็คือ แล้วทำไมกูต้องเกรงใจมันขนาดนี้ด้วยวะ ตอบ-_-

 

…………………………………….

8วันผ่านไป

 

จูนงมันไม่เคยอ้อนเขาเลยก็ว่าได้ แต่วันนีอีท่าไหนก็ไม่รู้ จากเดิมที่เคยทำแค่พันขาตอนนี้กลับเอาหัวน้อยๆมาถูตรงข้อเท้าเขาด้วยซะงั้น

 

ยงกุกเริ่มรู้ใจมันด้วยล่ะมั้ง ให้อาหารเป็นเวลา ห้องน้ำของมันก็สะอาด ไม่ว่าเขาจะไปไหนมันก็ตามไปตลอด แต่ถ้าหากเขาไม่อยู่บ้าน พอกลับมาถึงมันก็วิ่งมาหาเขาแทบจะทันที

 

วันนี้ก็เช่นกัน แต่เมื่อมันเห็นว่ายงกุกกลับมาพร้อมกับใครอีกคน มันหยุดนิ่งและทำท่าจะขู่ผู้หญิงคนนั้นอีกด้วย ขนนุ่มๆนั้นฟูขึ้น หางชี้ตั้ง ดวงตาจ้องมาที่คนข้างๆยงกุกอย่างไม่ชอบใจ ส่งเสียงครางฮือ

 

ไม่ชอบผู้หญิงคนนี้ ไม่เอาคนนี้ฮะ เจ้านาย 

 

“ไม่เอาน่าจูนง นี่นาอึนนะ เพื่อนสนิทชั้นเอง” พูดจบ นาอึนก็หันมามองขวับ สะบัดแขนที่ควงเขาอย่างแรง เดินกระทืบเท้าออกจากบ้านของเขา โดยที่เขาไม่ได้คิดจะง้อและกำลังงงกับการกระทำของตัวเอง

 

นี่กูแคร์แมวมากกว่าแฟนตัวเองเหรอ ประสาทแล้วมั้ย-_-

 

พอเธอออกจากบ้านของเขาไป ขนของจูนงลู่ลงกลับมาราบเรียบตามเดิม แต่ทว่าไม่ได้วิ่งมาหาเขาอย่างทุกที ซึ่งยงกุกมีสติดีแล้วก็ไม่ได้สนใจอะไรมันมากนัก และเลือกที่จะโทรไปง้อแฟนสาวของเขา

 

บอกไปว่าที่จริงน่ะเป็นห่วง แค่กลัวว่าแมวจะข่วนเธอเอา และมันจะจบลงด้วยดีหากเขาไม่พูดเสริมไปว่าแล้วทำไมเธอต้องงี่เง่ากับเรื่องแมว ซึ่งมันทำให้ทะเลาะกันแรงจากตอนแรกแค่งอนๆ

 

เบื่อจะใส่ใจแล้ว

 

ยงกุกขึ้นมานั่งเล่นเกมแก้เซ็งบนเตียง ได้ยินเสียงฟึ่บและรู้สึกได้ว่าฟูกยุบลงเล็กน้อย แอบเหล่มอง เห็นจูนงนอนอยู่ปลายเตียง ไม่ขึ้นมานอนตักเขาอย่างทุกที

 

งอนหรือไง

 

ทั้งแฟนทั้งแมว ยงกุกจะบ้าตายแล้วครับ

 

แต่ไม่รู้ทำไม ง้อแมวสบายใจกว่ากันเยอะ

 

ปุ่บ ปุ่บ~ “จูนงมานี่” มือตบฟูกสองที เรียกให้เจ้าตัวเล็กมานานข้างๆเขา แต่มันก็ไม่มา

 

“อย่าเมินเลย เราจะได้อยู่ด้วยกันอีกไม่กี่วันเองนะ”

 

“เมี๊ยววว” จริงเหรอฮะ  

 

มันหันมามองเค้าแว๊บหนึ่ง ก่อนจะเดินมานอนข้างๆเขา ซุกหน้าลงกับผ้าห่มอุ่นๆ ยงกุกเลยจัดการปิดโน๊ตบุคและเลิกเล่นเกมไปโดยปริยาย มือแกร่งเอื้อมมือไปลูบหัวมันเบาๆ เกาคางบ้าง เกาหูบ้าง จนเขาเองก็แทบจะหลับตามมัน ไม่อยากจะเดาเลยว่ามันจะมีความสุขแค่ไหน

 

.....................................................

วันสุดท้าย

 

“เออ เดี๋ยวเย็นๆกูไปรับจูนงนะ”

 

“เออๆ” ตอบรับแค่นั้นก่อนจะกดวางสาย ตอนนี้เขากำลังนั่งวาดแบบอยู่ที่โต๊ะทำงาน จูนงร้องเมี๊ยวๆอยู่ตลอดเวลาแต่เขากลับไม่รำคาญเลยสักนิด

 

ฟุ่บ

 

มันกระโดดขึ้นมานอนขดตัวบนตักเขาแล้วซุกตัวกับหน้าท้องอุ่น เอาหัวคลอเคลียหลับตาพริ้ม ยงกุกพยายามไม่ขยับตัว ปกติเวลาเขาวาดแบบก็นิ่งอยู่แล้ว แต่นี่ตัวแทบจะแข็งเป็นหินเลยทีเดียว

 

ทนเมื่อยจนงานเสร็จ บิดขี้เกียจจนจูนงตื่น กลิ้งผลุนๆหล่นจากตักร้องหง๊าวว

 

เจ็บนะ 

 

“ขอโทษน่ะ ฮ่าๆ” เหลือบมองนาฬิกาก็เย็นแล้ว เลยเดินหาตะกร้าที่ฮิมชานใส่มันมาให้เมื่อสองอาทิตย์ก่อน จัดการเอาผ้าปูรองก่อนหนึ่งชั้น คว้าตุ๊กตาที่มันชอบเล่นใส่ลงไปด้วย

 

ตอนที่จัดของให้มันก็แอบใจหายเบาๆ ไม่คิดว่าสองอาทิตย์จะผูกพันกันขนาดนี้ จัดเสร็จพอดีตอนได้ยินเสียงรถของฮิมชานมาจอดที่หน้าบ้าง จูนงเดินเข้ามาหาเขา เอาหัวเล็กๆถูกไถกับหน้าแข้ง จนยงกุกต้องอุ้มมันขึ้นมาแนบอก

 

“ไง ใจหายเลยสิเรา” หอมมันสักฟอด ส่งมือไปลูบหัวมัน มันกลับเอาอุ้งมือตะปปข้อนิ้วเขาไว้แล้วงับ ฟันเล็กๆนั้นไม่ได้ทำให้เจ็บเลยสักนิด แต่ทำไมขอบตาของเขาร้อนผ่าวอย่างที่ไม่เคยเป็นมานาน

 

“ไม่อยากจากกันเลย ไอ่ตัวเล็ก”


            T-T  END 

TALK AGAIN :: หายไปนานคิดถึงกันบ้างม้อยยT_T
อยากแต่งจูนงเป็นแมวมานานละค่ะ ๕๕๕๕๕
ไม่แน่อาจจะมีจูนง(ที่เป็นคน)เวอร์ชั่นนางแมวนะคะ อิอิ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ
สกรีมฝากติดแท็ก #น้องแมวจูนง นะคะคอมเมนท์เป็นกำลังใจให้นิดนุงน้าาา 
รักบังโล่และรีดเดอร์ค่า จุ้บบบบ

Comment

Comment:

Tweet