[OS] JINKOOK :: 하루만

posted on 13 Apr 2014 17:07 by grapekung

TITLE :: 하루만

RATE :: ไม่บอกหรอก อิอิ XD

TALK :: เหตุเพราะน้องกุกในฮารุมันล้วนๆ TT v TT สนองนี้ดตัวเองอย่างจริงจังมาก อยากเกิดเป็นพี่จินมาก อยากกินน้องมาก เลยแต่งฟิคมาด้วยความเอ็นดูน้องอย่างที่สุด แนะนำให้นึกภาพน้องในเอ็มวีฮารุมันนะคะ หวานๆอุ่นๆงี้เบยT_T

  สกรีมติดแท็กเดิมนะคะ #พี่จินกินเด็ก

 

แค่เพียงวันเดียว ให้ผมได้อยู่กับคุณ

.

.

.

ทีเถอะ T____________T

 

           

ไม่ไหวแล้ว.. คิม ซอกจินคนนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆ ก็ใช้ใครใช้ทำตัวน่ารักขนาดนี้ล่ะครับ อยากจะจับมาฟัดเหลือเกิน..

 

สาเหตุหนึ่งที่ผมทนไม่ไหวก็คงจะเป็นเพราะว่าช่วงนี้ผมกับน้องไม่เคยได้อยู่ด้วยกันเลยมั้งครับ น้องชอบไปเล่นกับไอ่วีตลอด ซึ่งทำให้ผมรู้สึกเหมือนโดนทิ้งเลยล่ะ แบบเห็นหน้าน้องทีไรก็อยากเข้าไปขย้ำอ่ะ หมั่นเขี้ยว

 

 วันนี้เป็นวันถ่ายเอ็มวีฮารุมัน..

แล้วยังไงน่ะเหรอครับ ก็คือจองกุกน่ารักมาก น่ารักจนพี่จินทรงตัวไม่ไหวแล้วงับบบ T/////////T  พี่สไตล์ลิสจัดคอสตูมให้น้องแบบนี้ทำเอาผมคลั่งได้เลย เสื้อปาดไหล่เผยให้เห็นไหปลาร้าโผล่มานิดๆ เพมาะสมกับส่วนคอระหงส์ เนื้อผ้าสีครีมอ่อนๆที่แทบจะกลืนไปกับผิวขาวนวลนั้นอีก.. แต่มีหรือที่สายตาจองคิมซอกจินคนนี้จะมองเพียงแค่นั้น

 

ไม่เลย

 

ผมมองเห็นด้วยว่าน้องตัวบางแค่ไหน

 

ผมไม่รู้ว่าผมจ้องเขาเป็นเวลานานแค่ไหน จนตอนที่ผมได้สบตากับดวงตากลมโตนั่นถึงได้ร็ว่า ผมจ้องเขานานเกินไปแล้ว หากแต่เป็นฝ่ายนั้นที่หลบสายตาไปก่อน ใบหน้าน่ารักนั้นแดงซ่านไปถึงใบหู

 

อ่า.. น่ผมจ้องเขาด้วยสายตาแบบไหนกันนะ

 

“เอาล่ะ ใครที่ยังไม่ได้แต่งหน้ามาทางนี้เลยจ้ะ” เสียงพี่สไตล์ลิสดังขึ้นก่อนที่ผมจะรู้สึกตัวแฃ้วละสายตาออกไปจากร่างบางๆนั่น ผมพบว่าเหลือแค่เราสองคนที่ยังไม่ได้แต่งหน้า

 

เราได้นั่งเก้าอี้ใกล้กัน ทันทีที่หย่อนกายลงนั่งผมก็ปล่อยให้ช่างแต่งหน้าบรรจงแต่งไปเรื่อยๆ แต่ผมบังคับสายตาตัวเองไม่ได้จริงๆ ให้ตาย.. ผมเผลอจับจ้องจองกุกผ่านกระจกบานใส พออีกคนเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมผ่านกระจกก็หรุบตาลงต่ำก้มมองมือตัวเองที่บีบกันแน่นอยู่บนตัก

 

นี่ผมชักสงสัย

ผมมองภาพนั้นอย่างไม่เข้าใจ น้องเป็นอะไร จะทำท่าทางเกร็งๆแบบนี้ ไม่เข้าหาเขาแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่กัน

 

“เสร็จแล้วจ้ะเด็กๆ” ช่างแต่งหน้าของพวกเราพูดขึ้นพร้อมกันก่อนทั้งคู่จะออกจากห้องไป ทำให้ตอนนี้เหลือแค่เราสองคน

 

ผมอยากคลายข้อสงสัย

 

จองกุกกำลังจะเดินออกจากห้องนี้ไปโดยที่ไม่สนใจผมเลย แต่มีหรือที่แมวจะเร็วกว่าเสือที่จ้องจะตะครุบเหยื่อ ผมคว้าข้อมือเล็กไว้ จองกุกสะดุ้งเฮือก

 

ผมรีบล็อคประตูทั้งๆที่ยังจับข้อมือนั้นอยู่ ลากเก้าอี้มานั่นจับให้อีกคนนั่งซ้อนบนตัก ละจากข้อมือเปลี่ยนเป็นโอบเอวน้องไว้หลวมๆ

 

“ไหนจองกุกเป็นอะไร บอกพี่ซิครับ ” คำพูดข้อร้องอ้อนวอนแกมบังคับหลุดออกจากปากผม พลางเอาเคยไปเกยไหล่เล็กกๆนั่น รู้สึกได้เลยว่าน้องตัวสั่นเหมือนแผ่นดินไหว0.001ริกเตอร์

 

“ปะ เปล่าฮะ” จองกุกตอบตะกุกตะกัก จะเปล่าได้ไง ก็เห็นๆอยู่ว่าไม่สนใจกันเลยนี่ ผมรวบเอวน้องแน่นขึ้น เอาแก้มแนบไปกับช่วงคอขาวๆของอีกคน

 

“จริงเหรอครับ แล้วทำไมช่วงนี้เมินพี่นักล่ะ ไม่เห็นเล่นกับพี่เหมือนที่เล่นกับไอ่วีเลยนี่ ”

ผมกับจองกุก เรารู้ว่ามีความรู้สึกดีๆต่อกัน ไม่เคยมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งล่วงล้ำไปมากกว่าพี่น้องคนพิเศษ แต่ผมโคตรน้อยใจเลยว่ะ สับสนจริงๆ

 

ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆ

ปังๆๆๆๆๆๆๆ!!!!

“จินฮยองกับกุกกี้อยู่ในนั้นหรือเปล่า!!?” เสียงเมมเบอร์ทุบประตูเรียกพวกเราจากหน้าก้อง “อีกไม่ถึงสิบนาทีเราจะเริ่มถ่ายเอ็มวีกันแล้วนะ!”

 

“เออรู้แล้วน่า กำลังจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ” ผมตะโกนกลับอย่างหัวเสียที่มีคนมาขัดจังหวะการสอบสวนของผม แต่เอาไงดีล่ะ เวลามันก็น้อยเหลือเกินแถมความจริงจากปากก็ยังไม่ได้พบ ผมจิ๊ปากด้วยความขัดใจ

คนบ้าอะไรจะเงอะงะได้ขนาดนี้วะ (กูเนี่ย)

 

“เอ่อ ผมไปก่อนนะครับ พี่จินก็ตั้งใจทำงานนะ! !” จองกุกเอ่ยบอกก่อนจะลุกออกไปจากตักผมอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่ทันให้ตั้งตัว

 

แต่กระนั้นความเงอะงะที่มีมากก็สู้ความเร็วในการรวบตัวน้องไม่ได้อยู่ดี

 

ผมรวบเอวน้องมาไว้ในอ้อมกอดของผมอีกครั้งจนหน้าผากมนนั่นกระทบกับอกแกร่งของผมเบาๆ อดหัวเราะกับท่าทางที่ลูบผมป้อยๆนั่นอย่างเอ็นดูไม่ได้

 

ยิ่งมองใกล้ๆยิ่งน่ารักนะ เหมือนเวลามันหยุดหมุนตอนที่ผมได้จ้องเข้าไปในดวงตากลมโตที่มักจะหลบตาผมตลอดเวลา จมูกรั้นๆ แก้มยุ้ยๆสีชมพูฝาด  เรื่อยไปถึงปากอิ่มสีนู้ดพีชเข้ากับผมสี้น้ำตาลเข้มออกแดงของเจ้าตัว

 

ความหลงใหลก่อเกิดการกระทำ

 

ผมเชยคางน้องขึ้นมาอย่างแผ่วเบาก่อนจะบรรจงแนบริมฝีปากอุ่นลงบนกลีบปากนุ่มหยุ่นนั้น จูบเบาๆไม่มีการรุกล้ำใดๆ ผมรู้สึกได้อีกครั้งว่าน้องตัวสั่นเทิ้ม

 

เราจูบกันไม่บ่อยนัก เพราะยากจริงๆที่จะหาโอกาสอยู่ด้วยกันสองคนได้ ผมเริ่มบดเบียดลงไปให้แนบสนิทยิ่งขึ้นอีก จองกุกไม่มีท่าทีขัดขืนแต่อย่างใด รับสัมผัสด้วยการปิดเปลือกตาเหมือนแมวน้อยโดนกล่อม

 

โอ๊ย น่ารักจริงๆครับ

 

“เฮ้!! ยังไม่ออกมากันอีก ไม่งั้นฉันจะพังประตูนะ บ้าจริงๆเลยพวกนาย!” เสียงนัมจุนดังเข้ามาในโสตประสาท ผมผละจากริมฝีปากน้องอย่างอ้อยอิ่ง

 

“หึ.. ตั้งใจทำงานเหมือนกันล่ะ” ผมโยกหัวจองกุกสองสามที แก้มที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงขึ้นไปอีก ผมแน่ใจนะว่าพี่ช่างแต่งหน้าไม่ได้มาเติมบรัชออนให้เขา

 

ปังๆๆๆๆๆ!!

“รู้แล้วโว้ยยยยยยยยย!!”

 

……………………………………………………….

 

น้องแม่งน่ารัก น่าฟัด น่าขย้ำ จริงๆอ่ะ T_________________T

ตั้งแต่ถ่ายเอ็มวีจนถึงกลับหอผมก็ไม่ได้เข้าใกล้น้องอีกเลย ตอนนี้ผมได้แค่นั่งแหง่วอยู่ในห้องนอนคนเดียวขณะที่คนอื่นๆเล่นกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่น

เป็นพี่ใหญ่แต่ทำตัวเหมือนเด็กมีปัญหา

“เฮ้ พวกนาย เล่นกันเบาๆหน่อยสิ” ผมโผล่หัวออกไปบอกเด็กข้างนอก จริงๆแล้วไม่ได้เสียงดังเท่าไหร่ เพียงแค่อยากส่องว่าจองกุกทำอะไรอยู่ก็เท่านั้น ผมเห็นน้องกำลังยิ้มให้ไอ่วีเลยล่ะ..

“จองกุกมาหาพี่ข้างในหน่อย” ผมเรียกจองกุกด้วยน้ำเสียงดุดัน(แค่อยากแกล้ง)ก่อนจะปิดประตูแล้วยืนรอสองวินาที “พี่จิน ผมมาแล้วฮะ” ทันทีที่น้องก้าวเข้ามาในห้องผมก็รีบรวบตัวน้องไว้ทันทีก่อนจะล็อคประตูให้เรียบร้อย

 

“มานี่เลยมา” ผมลากน้องขึ้นมานั่งซ้อนตัวผมอยู่บนเตียง จริงๆมันก็คือนั่งตักนั่นแหละแต่ผมจับให้น้องเอนตัวพิงผมไว้ด้วย “เรายังไม่ได้ตอบพี่เลยนะครับ ว่าทำไมช่วงนี้ถึงได้เมินพี่จัง”

 

“ผมไม่ได้เมินนะพี่จิน” จองกุกพูด

 

“แล้วอะไรล่ะครับ”

 

“ ผมก็แค่.. ”

 

“แค่..” จองกุกแผ่วเสียงลงอย่างไม่มั่นใจว่าจะพูดดีไหม นิ้วมือกุมกันแน่น “บอกมาเถอะน่า” ผมเร่งเร้า

 

“แค่ทนไม่ไหวเวลาอยู่ใกล้พี่ฮะ! ”

 

“เหมือนหัวใจจะเบิดมานอกอก ล..เลย!”

 

“ผมรู้สึกเหมือนคนไม่สบายถ้าผมได้เข้าใกล้พี่ฮะ ตัวร้อนๆ แก้มแดง ใจสั่นไปหมดเลยย!” หืม เป็นขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

“ไม่ใช่คนเพิ่งมาตกหลุมรักกันนี่” ผมพูด เอาจริงๆผมคิดว่าน้องน่าจะรู้นะว่าเราสองคนมีความสัมพันธ์แปลกๆอยู่

“ผมรู้ฮะ แต่มันห้ามไม่ได้.. จริงๆ..”

“งั้นเหรอ”

จองกุกตัวสั่นอีกครั้งตอนที่ผมเริ่มไล้มือเข้าไปใต้เสื้อยืดสีแดง ลูบที่หน้าท้องบางๆของจองกุก น้องเป็นคนร่างบางมากจริงๆครับ แถมผิวยังเนียนมากอีกด้วย เสียงใสครางอือในลำคอ ก่อนผมจะจับตัวน้องให้หันหน้าเข้าหากันทั้งๆที่น้องยังนั่งอยู่บนตัก กลายเป็นว่าน้องนั่งคร่อมผมไหวในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน

“งั้นคืนนี้ลองใช้เวลาอยู่กับพี่ทั้งคืนเลยนะ จะได้ชินไง” ผมยิ้มมุมปากก่อนจะส่งสายตาเจ้าเล่ห์เหมือนหมาป่าจะขย้ำกระต่ายน้อย จองกุกหน้าแดงจัดเหมือนดอกกุหลาบ ผมเชยคางมนขึ้นมาช้าๆก่อนจะแนบริมฝีปากลงไป ครั้งที่สองของวันที่เราจูบกัน ยิ่งจูบผมยิ่งต้องการ ยิ่งอยากครอบครอง

ผมบดขยี้ริมฝีปากน้องแผ่วเบาราวกลับว่ากลัวมันจะช้ำ เสียงจองกุกครางผะแผ่วในลำคอ ปลายนิ้วเล็กๆกำลังเคลื่อนจากแผ่นหลังมาโอบรอบคอของผม ลิ้นร้อนของผมไล้เลียไปที่ริมฝีปากเล็กอย่างอ่อนโยน จองกุกหลับตาครางอืม เผลอเผยอปากนิดหน่อยผมเลยได้จังหวะสอดลิ้นเข้าไป จองกุกสะดุ้งตอนที่ลิ้นของเราสองคนแตะกัน ผมไล่ต้อนไปเรื่อยๆจนจองกุกจูบตอบผม มัให้ความรู้สึกวาบหวามอย่างที่ไม่เคยเป็น เราจูบกันเนิ่นนาน

“ฮื่ออ..” จองกุกขยุ้มคอเสื้อผมจนยับ ดูท่าว่าจะหายใจไม่ทัน ผมผละออกมาอย่างเสียดาย น้ำใสๆยืดเหนียวเชื่อมริมฝีปากเราสองคน จองกุกหอบหายใจรับออกซิเจนเข้าปอด

“ไง ชินบ้างหรือยังล่ะเรา” ปากของน้องบวมเจ่ออย่างช่วยไม่ได้ จองกุกไม่พูดอะไรแต่ดึงมือของผมไปทาบไว้ที่อกข้างซ้ายของน้อง ผมรู้สึกได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจเลย ถี่และแรงมาก

“โอ๋ๆ.. ใจเต้นแรงขนาดนี้เลยเหรอ มานี่มา” ผมรวบตัวน้องมากอดไว้แนบอก ลูบกลุ่มผมนุ่มเบาๆ สูดดมหลิ่นหอมของแชมพูให้เต็มปอด “อย่าไปเล่นกับใครให้มากนะรู้มั้ย พี่หวง” จองกุกพยักหน้าหงึกๆ “พี่จินอุ่นจัง”

ง่า.. อุ่นเหรอ ผมกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นอีก โดยไม่ทันตั้งตัว จองกุกเงยหน้าขึ้นมาจูบเบาๆที่ปลายคางของผม ผมแปลกใจ

“จูบอีก น้องกุกอยากจูบพี่จินอีก&r